GHK-Cu to trzy aminokwasy trzymające jeden jon miedzi. Występuje w kremach do skóry i w badaniach laboratoryjnych nad naprawą tkanek. Ten serwis przedstawia, co o nim wiadomo i jaka część tej wiedzy pochodzi od ludzi, a nie z komórek i zwierząt.
GHK to skrót od glicyny, histydyny i lizyny, trzech aminokwasów tworzących ten maleńki peptyd. Organizm przenosi jego niewielkie ilości we krwi, ślinie i moczu, a on bardzo chętnie wychwytuje jony miedzi. Gdy przenosi miedź, nazywa się go GHK-Cu.
Po raz pierwszy zauważono go w latach 70. jako czynnik w ludzkiej krwi, który zmieniał zachowanie komórek wątroby w hodowli. Od tamtej pory bada się go pod kątem naprawy skóry i ran, a ostatnio także ze względu na jego pozorny wpływ na aktywność genów. Stał się też popularnym składnikiem kosmetyków przeciwstarzeniowych.
Entuzjazm wobec GHK-Cu często wyprzedza dowody. Kolejne strony oddzielają wyniki z probówki i badań na zwierzętach od mniejszej liczby badań z udziałem ludzi, z odnośnikiem do każdego źródła.
| Pełna nazwa | Glicylo-L-histydylo-L-lizyna miedzi(II) |
| Inne nazwy | Copper tripeptide-1 (nazwa składnika kosmetycznego), prezatyd miedzi |
| Sam peptyd | C14H24N6O4, masa cząsteczkowa około 340 |
| Z miedzią | Około 403 |
| Gdzie występuje | Ludzkie osocze, ślina i mocz; sekwencja znajduje się też w kolagenie |
| Główne zastosowania | Kosmetyczne kremy i sera; badania laboratoryjne |
| Status leku | Niezatwierdzony jako lek w UE, Wielkiej Brytanii ani USA |
Nic w tym serwisie nie jest poradą medyczną ani kosmetyczną. GHK-Cu o jakości badawczej nie jest produktem do pielęgnacji skóry ani metodą leczenia. Jeśli masz problem ze skórą, raną lub zdrowiem, porozmawiaj ze specjalistą.