Hoe GHK-Cu werd ontdekt

GHK-Cu is niet in een lab ontworpen. Het werd bij toeval gevonden toen een onderzoeker zich afvroeg waarom oud weefsel zich anders gedraagt dan jong weefsel.

Een vraag over ouder wordend bloed

Begin jaren zeventig onderzocht Loren Pickart waarom leverweefsel van oudere mensen zich anders gedraagt dan jong weefsel. Volgens zijn latere verslagen maakte oud weefsel dat werd blootgesteld aan plasma van jongere mensen eiwitten die meer op die van jong weefsel leken, en hij herleidde een deel van dat effect tot een kleine factor in het plasma. In 1973 beschreven de twee die in Nature New Biology als een tripeptide dat normale levercellen langer in leven hield. De titel van datzelfde artikel vermeldde dat het ook de groei van levertumorcellen stimuleerde.

De koppeling met koper

Bij het zuiveren van het peptide zag het team van Pickart dat het steeds samen met koper opdook. In 1980 meldden ze in Nature dat het tripeptide gemakkelijk een complex vormt met koper(II) en gekweekte leverkankercellen helpt het metaal op te nemen. Ze wezen erop dat de structuur lijkt op de kopertransportplek van albumine. Een studie uit 1982 beschreef vervolgens hoe het koper in oplossing wordt vastgehouden.

Collageen en wonden

Eind jaren tachtig ontdekten François-Xavier Maquart en collega's in het Franse Reims dat GHK-Cu de collageenproductie door fibroblasten verhoogde bij extreem lage concentraties. In 1993 liet dezelfde groep zien dat injectie in kleine wondkamers onder de huid van ratten de opbouw van collageen en ander bindweefsel verhoogde.

De weg naar huidverzorging

In de decennia daarna vond GHK-Cu zijn weg naar commerciële huid- en haarproducten onder de naam copper tripeptide-1, en Pickart leidde later zelf een onderzoeksbedrijf voor huidverzorging. Veel van het positieve bewijs op menselijke huid komt uit overzichten van zijn groep en uit door bedrijven gefinancierde studies.

Het tijdperk van gendata

In 2012 gebruikte een team van Boston University, de University of British Columbia en Groningen een grote database met effecten van geneesmiddelen op genen, de Connectivity Map. Ze ontdekten dat GHK een patroon van genactiviteit kon omkeren dat samenhangt met longschade bij emfyseem. Dat wekte opnieuw belangstelling voor het peptide buiten de cosmetica, al blijft het een laboratoriumbevinding.